حسین کارگر-فیلم «آتشبس2» به کارگردانی تهمینه میلانی قسمت دوم «آتشبس» است که داعیه آسیبشناسی روابط زناشویی را دارد. اما قسمت دوم این فیلم نیز همچون قسمت اول، در حد یک فیلم گیشهای و سرگرمکننده باقی مانده است.
«آتشبس 2» نیز مانند اغلب آثار تهمینه میلانی، پر از تناقض است. یعنی شعارهایی میدهد و مخاطب خود را نصیحت میکند، اما آنچه نمایش میدهد، معکوس همان شعارها و نصیحتهاست. برای نمونه از یک سو مخاطب خود را به وفاداری به همسر نصیحت میکند، اما کل فیلم ترویج نوعی از زندگی است که خانواده و وفاداری در آن معنایی ندارد!
فیلمی است در حد آگهیهای تلویزیونی درباره معضلات زندگی زناشویی که از آغاز تا پایان چیزی به نام داستان و درام در آن دیده نمیشود. «آتشبس2» روایتگر زندگی زن و شوهر جوانی است که از شروع زندگی خود با هم دچار اختلافات و تنشهایی میشوند، اما تمام فیلم از شروع تا پایان را همین تضاد زن و شوهر دربر گرفته است، بیهیچ فراز و نشیب هنرمندانه و دراماتیکی.
مشکل اساسی فیلم، عدم ایجاد مسئله در فیلم است. یعنی از آغاز تا پایان فیلم اصلاً معلوم نیست که زن و شوهر، چه مشکلی با هم دارند و علت دعواهای آنها چیست؟
فیلم تهمینه میلانی بهطور آشکار به تزریق سبک زندگی شبهمدرن و ترویج فرهنگ مصرفی و سرمایهداری مشغول است. آنچه تصاویر این فیلم را تشکیل داده، یک مشت آدم پرتوپلاست که زندگی روزمره آنها را تفریح و خوشگذرانی فراگرفته و همه مسئله و دغدغه آنها متلکگفتن به همدیگر است.
میتوان فیلمهایی چون «آتشبس» را جزء آثار تخدیرآمیز سینمای ایران دانست. در مقابل فیلمهای «سیاهنما» که همه شمایل آنها را زشتی و پلشتی و ناامیدی مفرط شکل میدهد، فیلمهای تخدیرآمیز از هر گونه درد و آگاهی خالی هستند و مخاطب خود را به سمت نوعی زندگی رفاهزده و خالی از آرمان و هدف تشویق میکنند. با اینحال خطر اینگونه فیلمها از آثار سیاهنما بسیار بیشتر است، زیرا فیلمهای تخدیرآمیز، نسبت به سینمای سیاهنما، قدرت جذب مخاطب بیشتری دارند. اینگونه فیلمها، مخاطب عام را هدف میگیرند و با استقبال و حمایت بیشتری از سوی سینماداران روبهرو میشوند. با اینکه از سیاهنمایی خالی هستند، اما سیاهیهایی چون مصرفگرایی، لاابالیگری اخلاقی، لمپنیسم و در یک کلمه، انحطاط فرهنگی و اخلاقی جامعه را در پی دارند.
نکته جالب درباره فیلم «آتشبس2» این است که حتی شخصیت روانشناس حاضر در فیلم نیز به معنای واقعی کلمه، روانشناس نیست و تنها به حرفهای زن و شوهر گوش میدهد و توصیههایی مبتذل و پیش پا افتاده میکند. سازندگان فیلم اندکی به خود زحمت نداده تا از یک مشاور روانشناسی واقعی خانواده کمک بگیرند تا فیلم آنها تاحدی جنبه آموزشی هم پیدا کند.
